Saturday, June 30, 2018

واکنش بهزیستی به مسئله نوزاد فروشی

مدیر کل بهزیستی استان تهران با تاکید براینکه نوزادفروشی یک عمل مجرمانه و تخلف آشکار است، گفت: فروش نوزاد در صورتی که گزارش شود، برخورد قانونی جدی در پی خواهد داشت.
به گزارش پایگاه خبری جامعه خبر، بیات‌نژاد در واکنش به سخنان استاندار مبنی بر اینکه خبرهایی مبنی بر فروش نوزاد را شنیده‌ایم، اما شورای اجتماعی استانداری مطالعه‌ای در این خصوص انجام نداده و بهزیستی متولی این کار است، بیان داشت: ایشان رئیس شورای تامین استان هستند و چون این مساله مجرمانه است و عواقب کیفری سنگینی دارد،
از همین رو شاید ایشان از طریق نهادهای امنیتی و قضایی اطلاعات کامل را داشته باشد، اما مساله این است که تا امروز این گزارش به بهزیستی استان تهران ارائه نشده است.

مدیر کل بهزیستی استان تهران گفت: بهزیستی به طور واضح و مشخص برای ساماندهی و مراقبت از کودکان فاقد سرپرست یا بدسرپرست مسئولیت دارد و باید آنها را در کلیه مراکز شبانه‌روزی سروسامان دهد. البته پذیرش این کودکان نیز باید با دستور مقام قضایی صورت گیرد. یعنی تا زمانی که این دستور نباشد، نمی‌توانیم فردی را پذیرش کنیم.

بیات‌نژاد در رابطه با آخرین آمار پذیرش کودکان و نوجوانان در بهزیستی گفت: تعداد ۹۰۲ کودک و نوجوان در سال گذشته در بهزیستی پذیرش شدند و ۹۲۷ ترخیصی در سال گذشته داشتیم که به صورت فرزندخواندگی، بازگشت موفق به خانواده و ترخیص موفق بوده است، چرا که بهزیستی قصد ندارد، کودکان را در مراکز نگه دارد.

او با اشاره به اینکه در سال گذشته فراتر از پذیرش، ترخیصی داشته‌ایم که به نوعی موفقیت محسوب می‌شود، گفت: از این تعداد ۶۲۳ کودک زیر شش سال هستند و حدود ۲۷۹ نفر در سایر مراکز پذیرش شدند. همچنین ۵۰۱ نفر ترخیص به منظور فرزندخواندگی داشتیم و ۱۶۳ ترخیص و تحویل به خانواده بوده و ۶۳ نفر نیز ترخیص مستقل داشته‌ایم. به همان میزان که در مورد فرزندان احساس مسئولیت داریم، برای تحکیم نهاد خانواده نیز برنامه داریم و در این راستا فرزندخواندگی را دنبال می‌کنیم، چون هم می‌خواهیم آینده کودکان تضمین شود و هم اینکه افرادی که به هر دلیلی بچه‌دار نمی‌شوند را حمایت کنیم.

بیات‌نژاد تصریح کرد: تعدادی از بچه‌ها به دلیل ناهنجاری یا به دلیل مسائل و مشکلات متعددی که والدینشان درگیر آن هستند از جمله اعتیاد، صلاحیت و شرایط سرپرستی مناسب را ندارند، از همین رو از طریق مقام قضایی در اختیار بهزیستی قرار می‌گیرند و ما اقدامات مددکاری اجتماعی و روانشناسی‌های حمایتی و همچنین حمایت‌های مالی و همه جانبه را در قبال آنها ارائه می‌دهیم تا زمینه بازگشت این کودکان به خانواده مهیا شود.

او با اشاره به ۳۶۳ مورد ترخیص مستقل گفت: در سه ماهه نخست سال ۹۷ تا الان ۲۰۸ کودک و نوجوان در بهزیستی پذیرش شدند که از این تعداد ۸۲ مورد ترخیص به منظور فرزندخواندگی، ۸۷ مورد ترخیص به خانواده و همچنین یک مورد ترخیص مستقل داشته‌ایم.

Friday, June 29, 2018

سرنوشت کودکان ماهشهری شکنجه شده توسط پدر و نامادری در هاله‌ای از ابهام

زخم کودکان ماهشهری هنوز تازه است و نقص قوانین حمایت از حقوق کودکان امکان بازگشت آنها به والدین مجرمشان را قوت می‌بخشد.
به گزارش خبرنگار حوزه حوادث و انتظامی گروه اجتماعی باشگاه خبرنگاران جوان؛ اوایل اردیبهشت ماه سال جاری بود که موضوع شکنجه وحشتناک ۳ کودک ماهشهری توسط نامادری و پدر توسط یکی از مدیران موسسه خیریه کشور در صفحات مجازی مطرح شد.

هر یک از فعالان اجتماعی دردنامه‌ای در وصف شرایط کودکان آسیب دیده ماهشهری نوشتند و مرثیه‌ای در شرح ماجرای شکنجه عجیب و وحشتناک نامادری کودکان فوق سر دادند.


نامادری این کودکان، دختر ۱۲ ساله به نام فاطمه را به طرز فجیعی شکنجه می‌داد؛ برای آنکه صدای ناله های دخترک بیچاره به گوش همسایه ها نرسد، با چسب حرارتی دهانش را به هم چسبانده و دست و پاهایش را به میله فلزی در قسمت حیاط پشتی خانه بسته بود.

سرنوشت کودکان ماهشهری شکنجه شده توسط پدر و نامادری در هاله‌ای از ابهام

دندان‌های جلویی و دست دخترک تیره روز ماهشهری توسط نامادری سنگدل با چکش و تبر شکسته شده بود و بر سایر نقاط بدن فاطمه جای زخم‌ها، بریدگی و سوختگی های عمیق به چشم می‌خورد. زخم‌های عمیقی که رد برخی از آن‌ها حکایت از تازگی شکنجه دختر ۱۲ ساله ماهشهری داشت و برخی نیز کهنه و قدیمی بودند و همه و همه فاطمه را در شوکی عمیق در حسرت فقدان مادری مهربان فرو برده بود.

در آخرین روزهایی که فاطمه دختر ۱۲ ساله، ام‌ البنین دختر ۸ ساله و علی‌اکبر پسر ۵ ساله در شکنجه گاه پدر بی مسئولیت و نامادری بی‌عاطفه خود در حیات خلوت سپری می‌کردند، تنها امکان نوشیدن آب از طریق آفتابه برایشان میسر بود و چندین روز را بدون هیچ گونه غذایی سپری کردند.

سرنوشت کودکان ماهشهری شکنجه شده توسط پدر و نامادری در هاله‌ای از ابهام

بر اساس گفته شاهدان میدانی، این کودکان در زمان شکنجه از آب آفتابه آب می‌نوشیدند.

پدر و نامادری با چکش و میله داغ بدن کودکان را سوزانده و در جای جای بدن آن‌ها اثر سوختگی های فراوان از شکنجه ای طولانی و دردناک حکایت داشت.

پس از گزارش کودک آزاری وحشتناک نامادری و پدر ماهشهری توسط همسایه کودکان فوق، هر دوی عاملان شکنجه کودکان با حکم قضایی بازداشت و روانه زندان شدند. کودکان فوق نیز با حکم قاضی پرونده به عموی بچه‌ها به عنوان امین موقت سپرده شدند.

حال زمزمه آزاد شدن نامادری و پدر ماهشهری از زندان با استفاده از فیش حقوقی عموی بچه‌ها و تحویل کودکان آسیب دیده از روز ششم تیرماه به گوش می‌رسد.

زخم کودکان ماهشهری هنوز تازه است و کابوس شکنجه گاه بی‌پناهی‌شان پیش چشمشان زنده و مجسم است و نقص قوانین حمایت از حقوق کودکان ممکن است آن‌ها را دوباره به والدین مجرم بازگرداند.

فاطمه، علی‌اکبر و ام‌ البنین تازه داشتند با کمک حامیان خود از روزهای تلخ و دردناک شکنجه فاصله می‌گرفتند که به دلیل نبود قوانین مستحکم و قاطع دوباره به شکنجه گران بیرحم خود سپرده می شوند.

دندانپزشک معالج کودک ماهشهری همه هزینه‌های زندگی فاطمه را تقبل کرده است
وحدت احمدی دندانپزشک معالج فاطمه که به طور داوطلبانه به ترمیم‌ دندان‌های شکسته کودک شکنجه شده ماهشهری اقدام کرده بود، با انتشار پیامی در قالب فیلم در صفحه اینستاگرام خود نوشته است: من به عنوان حامی مالی فاطمه دختر ۱۲ ساله اعلام آمادگی کرده بودم که همه هزینه‌های او را تا سال‌ها بعد تقبل می‌کنم. بنابر این مشکل مالی در حمایت از کودکان بدسرپرست ماهشهری وجود نداشت.

وحدت احمدی همچنین تصریح کرد: بهزیستی این روزها مدعی است که به دلیل هزینه بالایی که برای نگهداری فاطمه و خواهر و برادرش به عموی آن‌ها پرداخت می‌شده است، امکان تامین هزینه‌های مورد نیاز این سه کودک آسیب دیده را ندارد و به همین دلیل ممکن است آن‌ها را به پدر و نامادری که با ارائه وثیقه (فیش حقوقی) آزاد شدند، تحویل بدهد.

انتشار تصاویر کودکان آسیب دیده و درد مضاعف آزادی والدین شکنجه گر به قید وثیقه
بدون تردید عقده‌ رسانه‌ای شدن شکنجه کودکان ماهشهری و انتشار تصویر آن‌ها در شبکه‌های اجتماعی و شناسایی شدن و به زندان افتادن نامادری دامن کودکان فوق را می‌گیرد و خدا می‌داند که اینبار چه سرنوشت شومی در انتظار این کوچولوهای بی‌دفاع است.

در شرایطی که هنوز قانون مستحکمی برای حمایت از کودکان وجود ندارد، سلبریتی ها و مدیران موسسات خیریه باید با احتیاط و تامل بیشتری به کمک به کودکان آسیب دیده اقدام کنند تا نگرانی شرایطی چون شرایط کودکان ماهشهری جان آن‌ها را دوباره نلرزاند.

اوایل هفته جاری بود که خبر رسیدن «لایحه حمایت از حقوق کودکان» به صحن علنی مجلس شورای اسلامی در رسانه‌ها منتشر شد.

نائب رئیس کمیسیون قضایی و حقوقی مجلس شورای اسلامی در گفت‌وگو با خبرنگار گروه اجتماعی باشگاه خبرنگاران جوان؛ اظهار کرد: لایحه حمایت از حقوق کودکان پس از مدت‌ها به صحن علنی رسیده است و تا تصویب نهایی آن در جلسات متعدد مورد نقد و بررسی قرار می گیرد.

در روزهای اخیر زمزمه تعطیلات تابستانی نمایندگان مجلس شورای اسلامی به گوش می‌رسد و بنابر این لایحه حمایت از حقوق کودکان باید اینبار در انتظار به پایان رسیدن تعطیلات تابستانی نمایندگان باشد.

معلوم نیست چه سرنوشت شومی در انتظار کودکان بدسرپرست ماهشهری است و چند کودک دیگر باید قربانی بی‌مسئولیتی و مشکلات روانی والدین خود شوند تا نمایندگان برای تصویب لایحه حمایت از حقوق کودکان، با سرعت بیشتری وارد عمل شوند.

Tuesday, June 26, 2018

ضرب و شتم و شکستن دست یک کودک-مجرم در زندان رجایی شهر کرج

سازمان حقوق بشر ایران؛ ۴ تیر ۱۳۹۷:  سعید احدی، کودک-مجرم محکوم به اعدام در زندان رجایی شهر کرج مورد ضرب و شتم قرار گرفته و دست راست وی شکسته است.

بنا به اطلاع سازمان حقوق بشر ایران، پنج‌شنبه ۳۱ خرداد ماه پس از ساعات اداری، ماموران گارد زندان رجایی شهر کرج، سعید احدی و یکی تن از دوستانش را با باتون و لوله‌های پلاستیکی آب مورد ضرب و شتم قرار دادند و درپی این موضوع دست راست سعید شکسته است.


یک منبع مطلع در این خصوص به سازمان حقوق بشر ایران گفت: "سعید به نگهبانی مراجعه کرده بود و تنها درخواستش این بود که وی را به انفرادی بفرستند چون این روزها حال خوبی نداشت و نمی‌توانست شلوغی داخل بند را تحمل کند. اما بجای اینکه به خواسته وی رسیدگی کنند، افسر نگهبان به نام کرمی به گارد زنگ میزند و گارد هم ابتدا با شوکر الکتریکی و سپس با باتون و لوله پلاستیکی آب سعید و دوستش را ضرب و شتم می‌کنند."

ویدیوی دریافتی سازمان حقوق بشر از زندان رجایی‌شهر کرج که در آن سعید احدی دست شکسته‌اش را نشان می‌دهد

بنا بر تماسی که سازمان حقوق بشر ایران با خانواده سعید احدی داشت، وی متولد ۲۵ خرداد سال ۱۳۷۲ است و اواخر بهمن ماه سال ۱۳۸۸ در طی یک نزاع خیابانی با دوستش در پاسگاه نعمت آباد مرتکب قتل شده است. این بدان معناست که سعید در هنگام قتل ۱۷ سال سن داشته و مشمول ماده ۹۱ قانون مجازات اسلامی جدید که از سال ۱۳۹۲ به تصویب رسید می‌شود.

وکیل این کودک-مجرم بارها بر اساس ماده ۹۱ قانون مجازات اسلامی جدید، درخواست اعاده دادرسی را مطرح کرده، که هربار به دلایل نامعلومی رسیدگی به درخواست اعاده دادرسی وی به تعویق افتاده است.

لازم به یادآوری است که، پیمان نامه حقوق کودک که ایران نیز از امضا کنندگان آن بشمار می‌رود به صراحت بیان می‌کند که اعمال مجازات اعدام و محکومیت‌های طولانی مدت در مورد کودکان نباید اعمال شود.

در سال ۲۰۱۷ دستکم پنج کودک-مجرم در زندان‌های ایران اعدام شدند. همچنین در ماه ژانویه سال جاری نیز دستکم سه کودک-مجرم در زندان‌های مختلف ایران اعدام شدند.

مهدی خزائیان، کودک-مجرم کانون اصلاح و تربیت گرگان در صف اعدام

سازمان حقوق بشر ایران؛ ۵ تیر ۱۳۹۷: مهدی خزائیان، کودک-مجرمی است که حکم اعدام وی در دیوان عالی کشور به تأیید رسیده و هم اکنون در کانون اصلاح و تربیت گرگان در انتظار اجرای حکم اعدام به سر می‌برد.

بنا به اطلاع سازمان حقوق بشر ایران، مهدی خزائیان، که در کودکی مرتکب قتل عمد شده است، هم اکنون در کانون اصلاح و تربیت گرگان در انتظار اجرای حکم اعدام به سر می‌برد.


مهدی که طبق اسناد هویتی، متولد ۲۹ آبان ماه سال ۱۳۷۸ است، در تاریخ ۲۳ اسفند ماه ۱۳۹۴ یعنی زمانی که ۱۶ سال سن داشته است، در گرگان به اتهام ارتکاب به قتل بازداشت شده است. بستگان این کودک-مجرم میگویند درگیری خیابانی که منجر به قتل "امیرحسین- ب" ۱۹ ساله شده یک دعوای دست جمعی بوده است، و مشخص نیست دقیقاً چه کسی ضربه کشنده را به مقتول را وارد کرده است.

در دادنامه‌ای که یک نسخه از آن در اختیار سازمان حقوق بشر ایران قرار گرفته است ذکر شده: "دادگاه متهم را جهت تعیین رشد فکری و عقلی (با توجه به سن وی که در زمان وقوع بزه ۱۶ ساله بوده است) به کمیسیون پزشکی معرفی کرده است (صفحه ۱۷۰) که نظریه مورخ ۱۷/۱۱/۱۳۹۵ کمیسیون پزشکی قانونی حاکی است (در حال حاضر شواهدی از اختلال روحی و روانی در وی مشاهده نمی‌گردد و با عنایت به اظهارات وی در خصوص شرح ما وقع و آگاهی کامل وی به شرایط ارتکاب جرم به نظر می‌رسد در تاریخ ۲۴/۱۲/۱۳۹۴ در شرایط مناسب روحی بوده و تحت تأثیر الکل نبوده است و از رشد و کمال عقلی برخوردار بوده است)."

در نهایت مهدی خزائیان به دلیل شرب خمر، شرکت در نزاع دست جمعی و قتل عمد به ۸۰ ضربه شلاق، سه سال زندان و قصاص نفس (اعدام) محکوم شد و دیوان عالی کشور نیز این حکم را تأیید کرد.

این در حالی است که، ماده ۹۱ قانون مجازات اسلامی جدید که از سال ۱۳۹۲ به تصویب رسید به قضات این اختیار را می‌دهد تا برای کودکانی که ماهیت جرم و یا حرمت آن را ندانند و درک نکنند، قصاص صادر نکنند.

لازم به یادآوری است که، پیمان نامه حقوق کودک که ایران نیز از امضا کنندگان آن بشمار می‌رود به صراحت بیان می‌کند که اعمال مجازات اعدام و محکومیت‌های طولانی مدت در مورد کودکان نباید اعمال شود.

سازمان حقوق بشر ایران از جامعه جهانی میخواهد تا برای لغو اعدام کودک-مجرمان در ایران تلاش کنند.

در سال ۲۰۱۷ دستکم پنج کودک-مجرم در زندان‌های ایران اعدام شدند. همچنین در ماه ژانویه سال جاری نیز دستکم سه کودک-مجرم در زندان‌های مختلف ایران اعدام شدند.

گفتنی است، هم اکنون تلاش‌هایی برای جمع آوری مبلغی که خانواده شکات مهدی خزائیان برای اعلام رضایت خواسته‌اند در جریان است. از آنجا که این کودک-مجرم در هنگام بازداشت و رسیدگی قضایی موفق به داشتن وکیل تعینی نشده است، سازمان حقوق بشر ایران از وکلای حقوق بشری که حاضرند داوطلبانه موارد مربوط به کودک-مجرمان را بر عهده بگیرند دعوت می‌کند تا به یاری این زندانی محکوم به اعدام برخیزند.

دانشور: مسئولان حساسیت کافی نسبت به آسیب در حال رشد کودکان کارگر ندارند / تهران، مشهد و کرج در صدر بیشترین تعداد کودکان کار


یک فعال اجتماعی در خصوص کودکان کار گفت: «در یکی از بندهای لایحه حمایت از کودکان که همچنان تصویب شدن یا نشدن آن بلاتکلیف است برای خبرنگاران و مستندسازان انتشار اخبار گزارش های کودک آزاری مجازات درنظر گرفته شده اما برای کودک آزاران تاکید بر مجازات سنگین وجود ندارد. »

به گزارش فانوس،  کودکان کار به کودکان کارگری گفته می‌شود که به صورت مداوم و پایدار به خدمت گرفته می‌شوند که این امر آن‌ها را در بیشتر اوقات از رفتن به مدرسه و تجربهٔ دوران کودکی بی‌بهره می‌سازد و سلامت روحی و جسمی آن‌ها را تهدید می‌کند. کار کودک نزد بسیاری از کشورها و سازمان‌های بین‌المللی فعالیتی استثماری تلقی می‌شود.


و اما بد نمی شود اگر   پلیس راهنمایی و رانندگی به مدت یک روز  مسیرهای ویژه  تردد مسئولانی که باید نگاه ویژه به معضلات اجتماعی داشته باشند را باز نکند تا این عزیزان  برای رفت‌وآمد خود ساعاتی در شهر پشت چراغ قرمزها متوقف شوند و ببینند آنچه باید دیده شود و لکه سیاه آن از قلب جامعه پاک شود .  مشکلاتی به طور اخص  برای کودکانی که زیر سلطه کار، انواع آزارها را متوجه می‌شوند و هرروز هم  برآمارشان افزوده می شود و  نوع فعالیتشان گسترده تر و بیشتر.

 هربار  که از سه نهاد مربوطه  ( بهزیستی، شهرداری، نیروی انتظامی) مسئول به ساماندهی کودکان کار در مورد چرایی حل نشدن این آسیب اجتماعی پرسیده می شود  تقصیر را همچون توپی در زمین دیگری می اندازند و حکایت این معضل اجتماعی که هر روز مقابل چشمان شهروندان رشد می یابد در میان این  انداختن توپ  به زمین یکدیگر همچنان از ده ها سال پیش تاکنون ادامه دارد .

حال برای دانستن چرایی لاینحل ماندن این آسیب اجتماعی و هرروز بزرگتر شدن آن  با یک فعال حوزه کودکان به گفت‌وگو پرداختیم که در ادامه می خوانید:

فاطمه دانشور – عضو سابق شورای شهر تهران و فعال اجتماعی  در پاسخ به این سوال که چرا یک نهاد متخصص و متمرکز موظف به ساماندهی کودکان کار نیست و نمی شود  و همچنین از ساختمان‌های پر تعداد خالی و بلا استفاده  مانده در تهران که همین چند روز پیش از آمار بی شمار آنها عضو شورای شهر پایتخت خبر داده بود  برای ساماندهی و اسکان  این دسته از کودکان کار به اضافه کودکان بدسرپرست و بی سرپرست  استفاده نمی‌شود تا در جامعه از سوی افراد سودجو مورد انوع  آزارها   قرار نگیرند بیان کرد: «به لحاظ قانونی امکان پذیر نیست که از این ساختمان ها برای اسکان و پناه دادن به این کودکان استفاده شود ، قانون این اجازه  را نمی‌دهد و همچنین تا زمانی که ضعف قانونی در این خصوص وجود دارد روایت تلخ کودکان کار هم   ادامه خواهد داشت. بخشی از کم کاری‌های بهزیستی به ضعف قوانین موجود باز می‌گردد؛ برای مثال زمانی که کودک درحال کار را  از سر چهارراه ها و خیابان ها جمع می کنند، خانواده کودک  تنها تعهد می‌دهد و بعد از تعهد کتبی ،کودک به خانواده بازگردانده می‌شود و فردا همان روز دوباره به چرخه کودکان کار بازمی گردد. علت این بازگرداندن ضعف قوانین موجود است که باید هرچه سریع‌تر قوانین مربوط به کودکان تقویت شود.»

* خبرنگاران اجتماعی مجازات می شوند کودک آزار نه !

وی در پاسخ به این سوال که چرا  چندین دهه است که آسیبی به نام کودکان کار در جامعه ایرانی مطرح است ولی هنوز راه حلی برای پاک کردن این آسیب از اجتماع پیدا نشده است گره اصلی کار کجاست  بیان کرد: «اعضای مجلس در تمام این دهه ها حساسیت  مسئله را درک نکردند و نمایندگان مسئول در این حوزه ، اشرافیت کافی نسبت به مسئله ندارند؛ این موضوع را می‌توان از راه حل‌هایی که ارائه داده شده است  متوجه شد. راه حل‌هایی که در خصوص مشکلات کودکان ارائه می‌ شود  نشان دهنده درک نکردن مسئله است. باید درهای مجلس به روی فعالان حوزه کودکان که سال‌هاست در این خصوص فعالیت می‌کنند باز شود چرا که در طول زمان دولت‌هاو نمایندگان تغییر می‌کنند اما ان جی اُ ها بوده‌اند و هستند و ابعاد این آسیب اجتماعی  را به درستی درک کرده‌اند. نمایندگان مجلس اگر از نظرات فعالان حوزه کودکان  استفاده کنند راه حل ریشه‌ای برای رفع این معضل پیدا می شود زیرا اعضای سازمان های  مردم نهاد سال هااست به طور مستمر و از نزدیک در تلاش برای یافتن راهی برای گذر بحران کودکان کار هستند و راهنمایی خوبی برای نمایندگان می توانند باشند. لایحه حمایت از کودکان مدت‌هاست که معطل مانده و گزارشی هم که در خصوص این لایحه ارائه شده  نشانگر این است که حتی اگر  لایحه به سرانجام هم برسد آنچنان که باید و شاید مشکلی را حل نمی کند و علت آن هم از آنجا است که تدوین کنندگان آن اشرافیت کافی بر این معضل ندارند . جالب است در یکی از بندهای لایحه حمایت از کودکان که همچنان هم تصویب شدن یا نشدن آن بلاتکلیف است برای خبرنگاران و  مستندسازان انتشار اخبار گزارش های  کودک آزاری مجازات درنظر گرفته شده اما برای کودک آزاران  تاکید بر مجازات سنگین وجود ندارد. اکثریت کودکان کار خانواده دارند و براساس قوانین مردسالارانه موجود نمی‌توان فرزند را از پدر جدا کرد؛ پدر بارها و بارها تعهد می‌دهد و سپس فرزند خود را بازپس می‌گیرد و مجدد آن را سر کار خواهد فرستاد و در نهایت موظف به پرداخت جرائم نقدی  (زیر یک میلیون تومان) خواهد شد.»

*ترس خانواده علت افزایش آمار تعرض

دانشور با اشاره به این موضوع که بخش اعظمی از کودکان کار کودکان افغان  هستند، گفت: «همین مسئله را بغرنج می کند چون این کودکان از حقوق کافی دربرابر  قوانین موجود ایران برخوردار نیستند؛  کشورهای پیشرفته در خصوص مهاجران و پناهندگان حداقل‌های رفاهی را درنظر می‌گیرند اما در ایران خبری از این حرف‌ها نیست و طبیعی است زمانی که اتفاقی (تجاوز، آزار و اذیت، دزدیده شدن و ...) برای این دسته از  کودکان رخ می‌دهد، خانوده‌ها از ترس برگردانده شدن و بازگشت به افغانستان گزارشی به کلانتری ارائه نمی‌دهند در نهایت پرونده‌ای تشکیل نمی‌شود و رسیدگی صورت نخواهد گرفت، همچنین آن‌هایی هم که کارت اقامت دارند حداقل مداخلات برایشان انجام می‌شود.»

*تصمیم احمدی نژاد عامل رشد معضل کودکان کار

وی در ادامه افزود: «همیشه همه‌ی مشکلات و آسیب‌های اجتماعی را به گردن بهزیستی می‌اندازیم در صورتیکه روش نادرستی است. بدنه‌ی بهزیستی با این تعداد از نیروی انسانی  کشش این همه بار و توانایی حل مشکلات  را ندارد. اشتباه بزرگ این بود که احمدی نژاد یک وزارت نوپا را با وزارتی دیگر ادغام کرد و همه معضلات اجتماعی در یک معاونت اجتماعی خلاصه شد. آقای ربیعی رویکرد کار دارد و رویکرد اجتماعی ندارد و همچنین انتصابات در این حوزه هم افرادی هستند که در حوزه اجتماعی تبحر ندارند؛ چندین سال است  که روسای سازمان بهزیستی پزشک هستند و معاونت اجتماعی وزارتخانه فردی است که اقتصاد خوانده؛ همین موضوعات موجب می‌شود که این مشکل بزرگ نتواند راهکار پیدا کند.»

*13 هزار کودک کار طبق آمار سال 89

دانشور در پاسخ به این سوال که چه تعداد کودک کار در تهران وجود دارند، بیان کرد: «آخرین مطالعه‌ای که در سال 89 انجام شد و به روز هم نشده آمار 13 هزار نفر کودک را نشان داد اما در طول چند سال اخیر این آمار افزایش پیدا کرده است. پرجمعیت‌ترین شهرها هم از نسبت وجود کودکان کار به تهران، مشهد و کرج اختصاص یافته است.»

*انتخاب ها با نگاه  تخصصی باشد نه سیاسی

وی با بیان این مطلب که به اکثر کودکان کار تجاوز می‌شود و معتاد، مبتلا به بیماری ایدز هستند و سو تغذیه دارند، بیان کرد: «بسیار تلاش شد تا زنان با تعداد بیشتری به مجلس فرستاده شوند تا به مشکلات کودکان و زنان رسیدگی شود؛ جنس زن باید نسبت به موضوع زنان، کودکان ومادران حساس‌تر باشد اما در عمل شاهد هیچ اتفاق خاصی نبودیم. علت این است  که افرادی که  لیست‌های انتخاباتی را می‌چیدند سیاسی فکر کردند  و نگاه سیاسی قالب در چیدمان لیست‌ها و فرستادن افراد به مجلس وجود داشت؛ همین موضوع موجب شد که تخصص شهید شود. نباید تنها نگاه سیاسی در انتخاب ها وجود داشته باشد زیرا  نتیجه  نگاه سیاسی به همه عملکردها و جایگاه ها  رخ ندادن هیچ اتفاق خاصی در کشور  می‌شود.»

جست‌وجوی هویت گمشده میان زباله‌ها


۰۳ تير ۱۳۹۷
«نداشتن شناسنامه» یا مدرکی که هویتشان را نشان دهد دغدغه‌ای است که کار و زندگی را برای بسیاری از بچه‌های زباله‌گرد سخت کرده است. زباله‌گردی کودکی که با وجود ایرانی بودن مادرش نتوانسته صاحب شناسنامه‌ای ایرانی شود مسئله‌ای است که کودکان‌کار زیادی مانند او را درگیر کرده است. شعار سال: چند دسته‌اند. عده‌ای از آن ها ایرانی و عده‌ای دیگر نیمه ایرانی‌اند. یعنی مادری ایرانی دارند و پدری خارجی. کسی دقیقاً نمی‌داند تعدادشان در پایتخت چند نفر است اما تقریباً سر هرچهارراه یا محل‌های پر رفت‌وآمد تجاری حضوری فعال دارند.
غیر از این کودکان گروهی دیگر هم هستند که پدر و مادری خارجی دارند و آزادانه در خیابان‌ها زباله‌گردی و تکدی‌گری می‌کنند. ممکن است که این کودکان هرکدام دغدغه‌های خاص خود را داشته باشند اما همه آنها با یک مشکل مشترک دست و پنجه نرم می‌کنند. «نداشتن شناسنامه» یا مدرکی که هویتشان را نشان دهد دغدغه‌ای است که کار و زندگی را برای بسیاری از آن ها سخت کرده است. زباله‌گردی کودکانی مانند «بسیم» که با وجود ایرانی بودن مادرش نتوانسته صاحب شناسنامه‌ای ایرانی شود مسئله‌ای است که کودکان‌کار زیادی مانند او را درگیر کرده است. نداشتن شناسنامه برای بسیم به معنای محروم شدنش از همه حقوق شهروندی است که همه کودکان همسن و سال او از آن بهره‌مندند. بسیم را حین زباله‌گردی در خیابان‌های منطقه پن دیدم و بعد از آشنایی با مشکلاتی که دارد از مسئولان درباره چگونگی رفع مشکلات کودکانی مانند او پرسیدیم. آمارهای اعلام شده مسئولان نشان می‌دهد سالانه 480 کودک بی‌هویت در پایتخت به دنیا می‌آیند. نداشتن اوراق هویتی سبب شده است که این کودکان در سال‌های پس از تولد خود با مشکلاتی مواجه شوند. اغلب کودکان‌کار خارجی با این مشکل مواجه‌اند که پیگیری برای برطرف کردن مسائلشان را سخت می‌کند. بچه‌هایی که بیشتر یا افغانستانی‌اند یا پاکستانی و این اواخر تعدادی هم سریلانکایی. اهالی منطقه پنج در شهرک نفت، معین و خیابان سیمون بولیوار هر روز این بچه‌ها را که مشغول زباله‌گردی‌اند می‌بینند. «‌‌بسیم» 15ساله یکی از همین بچه‌هاست که مدرک هویتی ندارد و بی‌هویت بودنش‌کاری بهتر از زباله‌گردی برایش به ارمغان نیاورده است. چهره‌اش نشان می‌دهد اهل یکی از کشورهای همسایه است اما سفت و سخت می‌گوید ایرانی است. دلیلش را تولدش در یکی از بیمارستان‌های پایتخت می‌داند و با جسارتی مثال‌زدنی می‌گوید اصیل‌تر از تهرانی‌های دیگر است. نداشتن شناسنامه و هویت مشخص، بزرگ‌ترین سد سر راه او و کسانی است که یا غیر‌مجاز وارد ایران شده‌اند یا پدرشان غیرقانونی به کشور آمده است. براساس قوانین، اتباع خارجی مجاز می‌توانند در داخل کشور ازدواج کنند و سند ازدواج با تبعه ایرانی بگیرند. پدر بسیم غیرمجاز وارد ایران شده و ازدواجش ثبت نشده است. نداشتن سند هویت، مشکلات زیادی را برای بسیم و خواهران و برادرانش ایجاد کرده است: «هر جا می‌روم ضامن می‌خواهند و کارت شناسایی. نه من و نه خواهر و برادرانم هیچ‌کدام کارت شناسایی و ضامن نداریم که بخواهیم جایی کار کنیم. زباله‌گردی، تکدی‌گری و دستفروشی تنها‌کاری است که می‌توانم انجام بدهم.» نداشتن شناسنامه یعنی اینکه بچه‌ها سواد ندارند و از حق تحصیل محرومند. هرچند در سال‌های اخیر با فرمان مقام معظم رهبری بچه‌های افغانستانی اجازه تحصیل پیدا کرده‌اند اما، بسیم و بچه‌های خانواده وقت نداشته‌اند درس بخوانند چون باید خرج خانواده را جور می‌کردند. حکایت بسیم که 4 سال است در منطقه5، خیابان‌های معین و نفت را برای پیدا کردن زباله‌های قابل بازیافت زیر و رو می‌کند، داستان امروز و دیروز نیست. یک زباله و لبخندی از سر ناچاری بسیم که قد و قامت چندان بلندی ندارد خیلی جسور‌تر و خشن‌تر از همسن و سال‌های خود به نظر می‌رسد. او میل چندانی به حرف زدن ندارد. شاید دلیل این بی‌میلی برخوردهای بدی است که با افرادی مانند او شده است: «چرا سؤال می‌کنید؟ من از دردسر خوشم نمی‌آید. هر بار که سؤال و جواب می‌کنند باید کمتر آفتابی بشوم تا آب‌ها از آسیاب بیفتد و بتوانم دوباره کار کنم. اگر کمک نمی‌کنید، مزاحم نشوید و بگذارید کارم را بکنم.» هنوز این حرف از دهان بسیم خارج نشده که برای پیدا کردن زباله تا کمر داخل یکی از سطل‌های فلزی خم می‌شود و با دستانی که دست‌کشی از آن محافظت نمی‌کند، زباله‌ها را زیر و رو می‌کند. پیدا کردن شیشه نوشابه‌ای کوچک خوشحالش می‌کند و شیشه را در گونی که چند برابر بزرگ‌تر از قد و وزنش است می‌گذارد. کنار تحمل بوی بد زباله‌ها، جست‌وجو میان انبوه آشغال‌هایی که مملو از شیرابه و عامل بیماری‌های عفونی است کار راحتی نیست. به دست‌های بسیم که نگاه می‌کنم می‌بینم که از سیاهی به رنگ قیر در آمده است. می‌پرسم نمی‌ترسی که این زباله‌ها سلامتی‌ات را به خطر بیندازند؟ نگاه تلخی می‌کند و با صدایی که به سختی شنیده می‌شود می‌گوید: «می‌ترسم اگر کارم را درست انجام ندهم، آخر شب پولی را که برای گذران زندگی، پرداخت اجاره و... باید جور کنم، دستم را نگیرد. سلامتی آخرین چیزی است که به آن فکر می‌کنم.» مشکل افرادی مانند بسیم فقط این نیست. شاید موضوع سلامتی حکایت صنمی است که یاسمن میان آن گم شده است. حمایت از کودکان‌کار بی‌هویت امکانپذیر نیست «بخشی از کودکانی که زباله‌گردی می‌کنند از سوی برخی مراکز به کار گرفته شده‌اند. این موضوع را در قالب بازرسی کار اداره کل تعاون، کار و رفاه اجتماعی پیگیری می‌کنیم. از شهرداری به‌عنوان متولی خدمات شهری خواسته‌ایم لیست پیمانکارانی را که در حوزه تفکیک پسماند فعالیت می‌کنند ارائه کند تا فعالیت پیمانکاران از سوی بازرسان بررسی شود.» رئیس اداره امور حمایتی و آسیب‌های اجتماعی اداره کل تعاون، کار و رفاه اجتماعی تهران است می‌گوید بچه‌های زباله‌گرد را به این راحتی نمی‌توان از ادامه کارشان منصرف کرد: «می‌دانیم که امکان جلوگیری از فعالیت کودکان‌کار وجود ندارد. تلاش داریم پیمانکارانی را که بچه‌ها برای آن ها کار می‌کنند آموزش دهیم. برای کمک به کودکان کار، مطالعاتی برای تأمین کالاهای بهداشتی و در دسترس قرار دادن این کالاها برای کودکان انجام شده است تا با استفاده از این اقلام زمینه برای افزایش بهداشت بچه‌ها فراهم شود. برای تحقق این هدف از تشکل‌های مردم‌نهاد فعال در حوزه کودکان کمک گرفته می‌شود.» به گفته «فاطمه‌جاهدی»‌درصد بالایی از کودکان‌کار در خیابان‌های شهر را اتباع خارجی تشکیل می‌دهند: «براساس آمارهای موجود 85‌درصد کودکان کار، خارجی و بیشتر افغانستانی هستند. 15‌درصد دیگر را کودکان‌کار با تابعیت ایرانی شکل می‌دهند. علاوه بر این، 70‌درصد کودکانی که دست به تکدی‌گری می‌زنند نیز تابعیت ایرانی ندارند، سازمان بهزیستی نمی‌تواند از آنها حمایت کند. برای برطرف کردن مشکلاتی که برای حمایت از کودکان خارجی داریم، اداره اتباع و مهاجران خارجی استانداری باید به موضوع ورود و ‌ساز وکارهای لازم را برای حمایت از این بچه‌ها تعیین کند.» مشکل بی‌هویتی کودکان‌کار برطرف می‌شود تولد کودکان بی‌هویت در پایتخت موضوعی است که نگرانی‌های بسیاری را در پی داشته است. آمارهایی که از تولد هفته‌ای 10 کودک بی‌هویت ارائه شده است، مسئولان را به این باور رسانده که باید کار پیشگیرانه‌ای برای جلوگیری از ادامه این وضع انجام دهند. شاید به همین دلیل است که شعبه‌ای خاص در دادگستری برای این موضوع در نظر گرفته شده است. مدیرکل امور بانوان و خانواده استانداری تهران در این‌باره می‌گوید: «موضوع کودکان بی‌هویت در تهران جدی است. هرهفته در بیمارستان‌های تهران 10 کودک بی‌هویت متولد می‌شوند. این موضوع باید ساماندهی شود چراکه ادامه این روند جنبه‌های امنیتی و اجتماعی برای شهر دارد.» حرف‌های «ثریا شارقی» نشان می‌دهد که تصمیماتی برای جلوگیری از تولد کودکان بدون شناسنامه در پایتخت اتخاذ شده است. تصمیماتی که اگر اجرایی شود می‌تواند کمک شایانی به پایان دادن موضوع تولد نوزادان بی‌هویت در پایتخت کند: «تصمیم گرفته شده است که در هر بیمارستانی که کودکی بدون هویت متولد می‌شود، اطلاعات فردی مادر کودک از سوی مددکار جمع‌آوری و به شکل موقت، هویتی به کودک داده شود. پس از تشکیل پرونده در بیمارستان، مادر و کودک همراه مددکار به دادسرای شعبه 25 ارجاع می‌شوند تا در این‌باره تصمیم گرفته شود.» او ادامه می‌دهد: «پس از بررسی موضوع از سوی قاضی، در صورتی که قاضی شعبه به این نتیجه برسد که برای بچه شناسنامه صادر شود، شناسنامه نوزاد با هویت مادر صادر می‌شود. اگر دادگاه به این نتیجه نرسد که برای بچه شناسنامه صادر شود، براساس اطلاعات موجود، هویتی نیم‌بند برای بچه تعیین می‌شود تا کودک در آینده با مشکلی مواجه نشود.» او تأکید می‌کند که این موضوع در شرایطی اتفاق می‌افتد که مادر ایرانی باشد. یادداشت اعطای شناسنامه به کودکان نیمه‌ایرانی امکانپذیر شده است عبدالله مقصودی‌فر، مدیرکل ثبت احوال تهران گفت : سازمان ثبت احوال، وظیفه صدور شناسنامه برای هریک از اتباع ایرانی را برعهده دارد. علاوه بر این در شهرهای بالای 500 هزار نفر جمعیت، ثبت احوال وظیفه ثبت ولادت نوزادان اتباع خارجی مجاز ساکن در ایران را برعهده دارد و باید بر اساس قانون نسبت به اعطای برگه ولادت به این دسته از نوزادان اقدام کند. اما این موضوع را نباید ملاک عمل برای صدور شناسنامه ایرانی به این دسته از نوزادان قرار داد. اداره کل ثبت احوال نمی‌تواند به اتباع خارجی شناسنامه ایرانی بدهد مگر اینکه ثابت شود نوزاد ایرانی است که برای اثبات آن باید روش‌هایی که در قانون پیش‌بینی شده است، پیموده شود. با مذاکراتی که میان اداره کل ثبت احوال و شعبه 25 دادسرا، به‌صورت ویژه به این قبیل پرونده‌ها رسیدگی می‌کند، چندین راهکار در نظر گرفته شده است. یکی از راهکارهای پیش‌بینی شده استقرار نماینده اداره کل ثبت احوال در دادسرای شعبه 25 است که بلافاصله پس از ارجاع مادر و نوزاد به دادسرا، با استفاده از اطلاعات ارائه شده از سوی مددکار بیمارستان، استعلام‌های لازم برای صدور شناسنامه انجام می‌شود. روش دومی که برای تسهیل در امور پیش‌بینی شده است این است که با نظر دادسرا، افرادی که از اقوام نوزاد محسوب می‌شوند مانند عمه، دایی و خاله می‌توانند گواهی ولادت را به شرط اینکه از بهزیستی به اداره ثبت معرفی شوند، دریافت کنند. در این راستا، سال 1395تعداد 39 جلد و سال 1396 تعداد 56 جلد شناسنامه برای بچه‌های بی‌هویتی که از سوی سازمان بهزیستی معرفی شده‌اند، صادر شده است. متأسفانه نمی‌توان اطلاعات دقیق در مورد محله‌هایی که بچه‌های بی‌هویت در آن سکونت دارند ارائه کرد چرا که ارائه شناسنامه‌هایی که تاکنون برای بچه‌های بی‌هویت صادر شده است مبتنی بر نشانی سازمان بهزیستی یا دادسراست. شاید به این دلیل باشد که نمی توانیم منطقه ای از پایتخت را به عنوان نقطه اصلی آسیب حضور این کودکان و تولد آنها معرفی کنیم.

ماجرای دردناک کودکان شب‌کار پایتخت/ مردم شب‌ها مهربانتر و دست و دلبازترند

ناگفته هایی تلخ و دردناک از زندگی کودکان کار پایتخت در شیفت شب را در این گزارش بخوانید.
به گزارش خبرنگار حوزه رفاه و تعاون گروه اجتماعی باشگاه خبرنگاران جوان؛ خیابان‌های طولانی و شلوغ پایتخت رفته رفته از حضور مردم و  ماشین‌های آن‌ها خلوت می‌شد و خورشید هم پشت کوه‌هایی می‌رفت که همیشه در نقاشی‌های کودکانه به رنگ قهوه‌ای کشیده می‌شدند.

عصر هر روز پایان شیفت کاری بسیاری از مردم، درست همزمان است با شروع شیفت کاری عده‌ای دیگر که به مشاغل مختلف مشغول هستند و برای انجام کاری خانه را ترک می کنند.


در کش و قوس غروب خورشید و سربرآوردن ماه از گوشه‌ای از آسمان، عده‌ای از کودکان بدسرپرست و یا بی‌سرپرست شهر تهران به نام کودکان کار  راهی خیابان‌های بی سر و تهی می‌شوند که هزاران خطر در کمین آن‌ها قرار دارد. در میان این کودکان هم دختران کوچک و کم سن و سال به چشم می‌خورد و هم پسر بچه‌های قد و نیم قد حضور دارند.

کودکان شیفت شب یا اسپند دود می‌کنند و بلاگردان دخترها و پسرهای جوان شب‌گرد پایتخت می‌شوند و از آنها پول می گیرند و یا با در دست داشتن بطری و اسفنج و لنگ‌های قرمز قدیمی، شیشه ماشین پاک می‌کنند؛ درست در ساعتی که همه بچه‌های هم سن و سالشان با قصه های شخصیت های محبوب خود، از زبان پدر و مادر گرم خواب هستند.

ماجرای کودکان کار شیفت شب پایتخت/مردم شب‌ها مهربانتر و دست و دلباز ترند

تعرض به کودکان کار قابل انکار نیست
موضوع  تعرض و آزار جنسی  کودکان کار حکایتی تلخ و اندوهناک و البته غیرقابل انکار است و  مسئله ای است که مسئولان و متولیان حوزه کودکان کار باید برای مراقبت از آنها و همچنین جلوگیری از فراگیر شدن آن تلاش کنند.

رضا قدیمی مدیرعامل اسبق سازمان خدمات اجتماعی شهرداری تهران سال گذشته آمار تعرض به کودکان کار را آماری 90 درصدی خواند و از طرف دیگر فعالان و  آسیب شناسان اجتماعی معتقدند که بیش از 50 درصد کودکان کار و خیابان مورد اذیت و آزار جنسی واقع می شوند.

ضرورت آموزش های خودمراقبتی به کودکان کار و آگاه سازی آن ها از خطرات احتمالی که این کودکان را مورد تهدید قرار می دهد، موضوعی مهم است که تلاش مضاعف مسئولان امر را در حمایت از کودکان کار و خیابان می طلبد.

ماجرای کودکان کار شیفت شب پایتخت/مردم شب‌ها مهربانتر و دست و دلباز ترند

از فال فروشی تا گدایی بر سر چهارراهها
حمید پسرک سبزه رو و لاغر اندامی است که به گفته خودش، هر شب به همراه برادر و پسر عموهایش از محله امامزاده حسن (ع)، هر شب برای کار به میدان ولیعصر می‌آید.

حمید و دوستانش همه لوازم مورد نیاز بساط کاری‌شان را در یک کوله پشتی مشترک می‌آورند و مسئولیت جابجایی و آوردن و بردن کوله پشتی هر شب با یک نفر است.

او می‌گوید: «من از ۴ سالگی در خیابان ها کار می‌کنم و همه جور کاری مثل فروش دستمال کاغذی، فال فروشی، شیشه پاک کنی و حتی گدایی هم انجام داده‌ام. مدتی را روزها کار می‌کردم و با تاریک شدن هوا به خانه می‌رفتم و در آن مدت درآمدم اگر چه خوب نبود اما پدر و مادرم راضی بودند. مدتی پیش یکی از دوستانم پیشنهاد داد که اگر شب ها سرکار برویم درآمدمان بیشتر خواهد شد. انگار مردم تهران شب‌ها مهربان‌تر و دست و دلبازتر می‌شوند و بیشتر دلشان به حال کودکان کار می‌سوزد. به همین دلیل الان حدود یک سال است که با تاریک شدن هوا به بیرون می‌آییم و تا ساعت ۳ نیمه شب در خیابان ها کار می کنیم.»

حمید که به گفته خودش ۱۳ سال دارد، پاییز امسال که بیاید به کلاس چهارم می‌رود و البته جثه درشت و سن شناسنامه‌ای اش به کلاس چهارمی ها نمی‌خورد؛ علتش هم بازماندگی ۴ ساله او از تحصیل به دلیل اعتیاد پدر و غیبت های طولانی مادر در خانه  است.

او می‌گوید: «پدرم اعتیاد دارد و از وقتی که یادم می آید از صبح تا شب را بیرون از خانه گذرانده ام؛ تا چند سال پیش که کوچکتر بودم، به همراه پدرم سرکار می‌رفتم؛ اما در حال حاضر خودم می‌آیم و می‌روم و تقریبا همه خیابان‌های تهران را بلدم.»

حمید در مورد خانواده اش اینطور می‌گوید: «من 4 خواهر و برادر دیگر هم دارم. یک خواهر و دو برادرم مثل خودم کار می کنند و همه ما هر پولی را که طی روز جمع می کنیم، آخر هر روز به پدرمان تحویل می دهیم.»

او با ناراحتی به دختران سر چهارراه اشاره می کند و می گوید: «گاهی برخی از ماشین های گذری به بهانه خرید ساندویچ، بستنی و یا دادن پول به بچه ها به ویژه به دختران،آن ها را سوار ماشین خود می کنند و به این بهانه از آن ها سوء استفاده می کنند.»

ماجرای کودکان کار شیفت شب پایتخت/مردم شب‌ها مهربانتر و دست و دلباز ترند

ناپدری بیرحمی که دخترک 3 ساله را به کار در خیابان ها وادار کرد
آتنا دختر 12 ساله ای است که در همان محدوده ای که حمید و دوستانش مشغول به کار هستند کار می کند و البته آنطور که  آتنا می گوید به همراه خواهر کوچکترش و به فرمان ناپدری اش در بیرون از خانه کار می کند.

آتنا هیچگاه به مدرسه نرفته است و پدرش را  که او هم به مصرف شیشه اعتیاد داشته است در 3 سالگی از دست داده و  مادرش دوباره  با مردی افغان ازدواج کرده است که او هم از همسر اول خود 2 پسر 10 و 12 ساله دارد.

او از شروع به کار خود در خیابان های شهر اینطور می گوید: نه قد من به شیشه های ماشین می رسید و نه جرات در دست گرفتن اسپند دودکن را داشتم اما ناپدری ام مرا به انجام این کارها مجبور می کرد و چون مادرم مخالفتی نداشت، همیشه از طرف آنها مجبور به کار می شدم.»

آتنا می گوید: «خیلی دلم می خواست به مدرسه بروم اما سهم من و دختران و پسران بی کسی مثل من، حسرت رفتن به مدرسه و باسواد شدن است و اگر روزی کسی در خیابان های شهر بلایی سر ما بیاورد هیچ کس هوایمان را ندارد و مراقب ما نیست.»

کودکان کار و خیابان چه آنهایی که در طول روز در خیابان های شهر کار می کنند و چه دختران و پسران کوچک و کوتاه قامتی که کارگران کوچک شیفت شب پایتخت شده اند، در معرض خطرات بسیاری قرار دارند. اگر مسئولان ساماندهی کودکان کار و خیابان تنها برای ساعتی از پشت میز خود بیرون بیایند، خواهند دید که این نان آوران کوچک با چه مشکلاتی دست و پنجه نرم می کنند.